W zgodzie z sumieniem

Normy moralne są wytworem społecznym, określa­ją wzajemne obowiązki, regulują współżycie ludzi w danej epoce i w danym społeczeństwie. U podstaw ich leży ocena moralna: dobry ? zły. Zajmowanie posta­wy dwulicowej, obgadywanie, lekceważenie obowiąz­ków służbowych, uchylanie się od odpowiedzialności, fałszowanie statystyk, plotkarstwo gnieżdżące się w
zakamarkach licznych urzędów, cytowanie w dysku­sji pół zdania i przemilczanie jego drugiej, niewygod­nej połowy ? to przykłady świadczące o narusza­niu norm moralnych. Pociąga ono za sobą sankcje ? krytykę opinii społecznej, złą reputację.

W wielu przypadkach normy moralne są zbieżne z normami prawnymi. Dotyczy to na przykład normy ?nie kłam”. Złożenie fałszywego zeznania przed są­dem pociąga za sobą nie tylko społeczną dezaprobatę, ale i sankcje prawne. Inny przykład. Pracownik wy­nosił skrycie z zakładu pracy części zamienne do ma­szyn, naruszając w ten sposób zarówno normy mo­ralne, jak i prawne. Za naruszenie norm prawnych zo­stał pociągnięty do odpowiedzialności karnej, a za na­ruszenie norm moralnych został negatywnie oceniony przez grupę pracowniczą.

Normy moralne mają podstawowe znaczenie w sto­sunkach międzyludzkich. Ani oczytanie, ani ogłada towarzyska, ani wyjątkowa grzeczność niewiele znaczą, jeśli jednostka w swym codziennym postępowaniu wy­kazuje chwiejną postawę moralną, a w stosunkach z innymi ludźmi zapomina, że w każdym powinna wi­dzieć przede wszystkim człowieka i szanować jego godność. Stąd też H. Muszyński pisze: ?Naczelnym kryterium oceny moralnej człowieka i jego czynów jest stopień uwzględnienia w postępowaniu dobra in­nych ludzi i pożytku ogólnego”.


Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.