Kultura osobista kierującego

W 1855 r. niemiecki konstruktor Carl Benz zbudował pierwszy trójkołowy samochód z silnikiem benzyno­wym. Poruszał się on z szybkością mniej więcej 10 km na godzinę. Od tego czasu wiele się zmieniło. Dziś miliony samochodów pędzą z dużą szybkością po wszy­stkich drogach świata, pociągając za sobą liczne ofiary w ludziach. Człowiek, pojazd i droga ? oto trzy czyn­niki mające wpływ na bezpieczeństwo i kulturę jazdy. Najważniejsza oczywiście rola przypada człowiekowi ? jego postawie, znajomości przepisów drogowych. Ale nie tylko, bo postępowanie człowieka determinują również normy moralne i reguły obyczajowe. W ruchu drogowym znajdują one zastosowanie wtedy, gdy na­rusza się obowiązujące przepisy, bądź też gdy zaistnia­łe sytuacje nie są przez nie regulowane i kierowca sam musi podjąć decyzję co do sposobu postępowania.

W prowadzeniu samochodu kierujący wykazuje swo­je dobre lub złe wychowanie. Dla przykładu wymień­my chociażby nadmierne lub całkiem zbędne używa­nie sygnału dźwiękowego, zbyt głośne uruchamianie silnika, trzaskanie drzwiami, nazbyt silne hamowanie powodujące przeraźliwy zgrzyt hamulców, wykrzyki­wanie na innych kierowców. Kulturalna osoba pro­wadząca samochód dba o to, by nie naruszać spokoju innych.

Prawo jazdy otrzymuje się w wyniku zdania egza­minu polegającego na wykazaniu się znajomością: przepisów o ruchu drogowym, budowy silnika oraz zasad udzielenia pierwszej pomocy. Ale kierujący skła­da codziennie jeszcze inny egzamin. Tym razem jest to egzamin składany przed społeczeństwem z zakresu kul­tury osobistej.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.