Ubiór

Przedstawienie teatralne jest wydarzeniem kultural­nym, nakłada więc pewne obowiązki na artystów i pu­bliczność. Artyści wkładają duży wysiłek, chcąc dobrze wywiązać się ze swoich ról, wytworzyć zamierzoną przez reżysera atmosferę. Publiczność powinna rów­nież mieć w tym swój udział, wyrażający się m.in. w zadbanym zewnętrznym wyglądzie.

Żyjemy wprawdzie w okresie demokratyzacji sto­sunków międzyludzkich, uproszczenia rozmaitych form towarzyskich, co znajduje również wyraz w ubiorach. Nie oznacza to jednak wcale, że jesteśmy zupełnie wolni od przestrzegania jakichkolwiek zasad. Problem sprowadza się jedynie do liberalnego ich traktowania.

Zachodzące przemiany w naszej obyczajowości dają o sobie znać i w teatrze. Na przedstawieniach z jed­nej strony widzimy panów ubranych w ciemnoszare lub granatowe garnitury, białe koszule i panie w wi­zytowych a nawet długich sukniach. Z drugiej strony spotykamy uczestników mających na sobie wy­tarte dżinsy i przepocone swetry. Zbyt duży to kon­trast. W pierwszym wypadku oddaje się hołd tradycji, która minęła, a w drugim ? wyraża się zbyt daleko posuniętą ?nowoczesność”, świadczącą o braku sza­cunku dla siebie, artystów i współuczestników przed­stawienia.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.